Zelfreflectie klinkt altijd alsof je in kleermakerszit op een bergtop moet zitten, met wierook en een gong op de achtergrond. (Al is het wel een heerlijk idee!) Ik heb geen kristallen aangeschaft, geen klankschaal gekocht en ik ben ook niet ineens iemand die “het universum bedankt”. Mijn versie is meer: Ik zit op de bank met een kop koffie en probeer te begrijpen waarom mijn hoofd zich gedraagt als een hele oude computer. Ik probeer gewoon te snappen waarom mijn brein jarenlang zo moeizaam functioneerde. Alsof ik in een mistwolk stond in de ochtendspits op de A20. Je weet wel, dat soort files waarvan je je afvraagt of je überhaupt nog vooruitkomt. (Geloof mij: dat duurt lang!) Of alsof ik stond te wachten tot ik eindelijk weer over de Spijkenissebrug mocht rijden. (Dat duurt ook héél lang!)Ergens tussen mijn topsportdiscipline uit mijn jeugd, mijn moederjaren in mijn gezin en mijn “het-hoort-erbij”-mentaliteit ben ik in een soort mentale mist beland. Niet zo’n romantische ochtendnevel hoor. Meer het type mist waarin je je afvraagt waarom je in de keuken staat, wat je daar kwam doen of waarom normaal functioneren zo lastig is of waarom je überhaupt nog functioneert als mens. Geen paniek hoor, niet zwaarder maken dan het is, ik leefde gewoon door als een soort wandelende screensaver.
Ik dacht eerst dat het “ontzwangeren” was (Tja het speelt al een tijdje…). Of “drukte van het leven”. Of misschien wel “de leeftijd”. Dus ik deed wat elke nuchtere wel denkend mens doet: ik bagatelliseerde het. ‘Niet zeuren het hoort erbij’, zei ik dan, terwijl mijn brein ondertussen draaide op Windows‑95‑snelheid inclusief dat iconische opstartgeluid dat klonk alsof je computer er heel veel moeite mee had en elk moment kon besluiten er weer mee te stoppen.
Maar sinds kort gebruik ik hormonen voor overgangsklachten waarvan ik niet wist dat ik die had. En ineens… POEF. Mist weg. Zicht 100%. Alsof iemand in mijn hoofd de wekker heeft laten afgaan en mijn hersencellen riep: “Opstaan! Aan het werk! Genoeg geluierd! En nu merk ik pas hoe veel ik ge’mist’ heb. Of beter gezegd: hoe erg ik de helderheid ge’mist’ heb.
Want ineens heb ik weer overzicht. Ruimte. Rust. En die snelle hersencelconnectie die ik vroeger had. Je weet wel, toen ik zes dingen tegelijk kon en ondertussen ook nog drie gesprekken kon volgen (wat trouwens ook niet gezond was, maar goed, details).
En het mooiste: mijn creativiteit heeft ook een oppepper gekregen. Niet druppelsgewijs. Nee, gewoon in een stroomversnelling. Alsof mijn brein na jaren op de rem ineens zegt: “Go with the flow?’ Ik schrijf weer aan een nieuw boek alsof mijn hoofd een soort ideeën‑kraan is die iemand per ongeluk volledig heeft opengedraaid. Voor de beelddenkers: denk minder aan een kraantje… meer aan een stortdouche!
Mijn hoofd is nu georganiseerder en rustiger dan ooit. Alsof eindelijk alle mapjes, submapjes en verdwaalde post‑its in mijn brein zijn opgeruimd. Maar dat rustige hoofd wordt nu in recordtempo weer gevuld met creatieve ideeën en positieve gedachten. Mijn brein draait weer op volle toeren en ik probeer dapper bij te blijven. (Kijk mij rennen!)
Het is alsof mijn brein zegt: “Rust? Ja hoor, heerlijk. Maar laten we ondertussen ook even alles bedenken wat we de afgelopen jaren niet konden bedenken.” Van zen‑monnik naar creatieve stortdouche in 0,2 seconden? En dat terwijl ik aan Tai Chi doe… Blijkbaar kan mijn brein prima schakelen tussen mijn innerlijke rust en de tsunami van goede ideeën. Mijn brein besluit doodleuk: “Leuk dat jij langzaam ademt en een poging doet om te ontspannen, maar ik heb hier even 185 nieuwe ideeën, hele goede teksten, een halve boekplot en een spontane levensfilosofie. Succes ermee!”
Ach…Balans is tenslotte ook maar een concept of een goede suggestie.
En eerlijk? Ik vind het heerlijk! Het voelt alsof mijn creativiteit een upgrade heeft gekregen naar full‑flow‑modus, met een flinke knipoog, een grote glimlach en een stortdouche aan inspiratie. Ik hou van deze turboversie met een vleugje chaos.
Maar vooral mijn groeiende zelf… naar HD‑kwaliteit is heel fijn!
Er is altijd dat ene moment waarop een nieuw idee zich aandient. Niet als een compleet verhaal, niet als een hoofdstuk, maar als iets dat voorzichtig begint te bewegen. Een scheut die niet alleen verschijnt, maar uitloopt. Zo’n klein, pril sprietje dat ineens boven de grond komt en zegt: “Hé, ik ben er. Doe je iets met mij?”
Soms gebeurt er iets bijzonders tijdens het schrijven. Je denkt dat je één boek aan het maken bent, maar ineens merk je dat er twee verhalen tegelijk willen groeien. Alsof er onder de grond al wortels lagen die elkaar allang gevonden hadden. Ik hoefde ze alleen maar zichtbaar te maken.
“Iets wat je aandacht geeft, groeit.”
Na het uitgeven van mijn boek Pareltjes uit mijn spreekkamer viel ik in een gat.
We zijn blij dat Mirjam Foekema op 27 september aanwezig is bij Auteursfestival | Editie 2 in Kasteel Maurick in Vught.
Mijn verhalen vinden soms precies de juiste plek om verteld te worden.
Vandaag start de publieksstemming voor de Literaire Parel — en mijn boek Pareltjes uit mijn spreekkamer staat op de longlist! Uit 350 inzendingen zijn 106 boeken geselecteerd… en dat alleen al is een enorme eer.
Vandaag is het precies zes jaar geleden dat de eerste coronabesmetting in Nederland werd vastgesteld. Het voelt inmiddels als een heel andere tijd, en gelukkig maar. Voor velen was het een periode vol onzekerheid, verlies en aanpassing. Maar er waren ook mooie, onverwachte en waardevolle momenten.
Ik mag iets heel bijzonders delen: mijn boek Pareltjes uit mijn spreekkamer is genomineerd voor de Literaire Parel. Een prijs speciaal voor auteurs die hun boek volledig in eigen beheer uitgeven.