Vrijdagmiddag was ik te gast bij FNV Senioren Rijnstreek-Leiden Tijdens mijn lezing begon ik bij mijn eigen motivatie natuurlijk met mijn oma. Haar verhaal laat zien hoe groot het verschil kan zijn tussen kalenderleeftijd en fysieke leeftijd, en hoe belangrijk het is om verder te kijken dan alleen het getal in het paspoort. Ook liet ik zien hoe persoonlijk ouder worden wordt beleefd: waar de één het ziet als aftakeling, ervaart de ander het juist als mooi ouder worden, met rimpels die verhalen vertellen.
De groep bestond grotendeels uit mensen van 65+, met een het grote deel van de groep tussen de 65 en 70 jaar. Juist deze groep riep veel vragen op. Zij bevinden zich in een soort tussenzone: volgens de maatschappij vallen ze onder “ouderen” — denk aan 65+‑kortingen en speciale OV‑passen — maar in de zorg worden ze vaak nog niet gezien als geriatrische patiënten (70+). Het blijft bijzonder dat pensioenleeftijd allang niet meer aan 65 is gekoppeld, terwijl je op diezelfde leeftijd wél automatisch tot de ouderen wordt gerekend.
Vanuit die context nam ik de aanwezigen mee in het centrale thema van de middag: de weg naar een diagnose dementie. Ik besprak hoe het proces begint bij normaal ouder worden en de eerste signalen, hoe de huisarts de eerste stap vormt, en welke onderzoeken vervolgens worden uitgevoerd door de geriater. Ook legde ik uit wat een diagnose dementie precies betekent, welke vormen er zijn en wat zo’n diagnose zegt over iemands toekomst.
Daarnaast kwamen onderwerpen als het rijbewijs en proactieve zorgplanning aan bod — thema’s die altijd veel vragen oproepen. De groep luisterde aandachtig en stelde betrokken, persoonlijke vragen. Soms inhoudelijk, soms ter bevestiging, soms diepgaand, en soms met de nuchtere conclusie dat we het gouden ei — de oplossing om dementie te genezen of te voorkomen — helaas nog niet hebben.
Mijn medespreker Joyce Lokker, mantelzorgcoach bij Incluzio, sloot af met waardevolle informatie over lokale ondersteuningsmogelijkheden. Dit maakte de middag extra concreet en compleet.
Dank jullie wel voor deze mooie bijeenkomst vol openheid, herkenning en betrokkenheid — een middag waarin kennis, ervaring en menselijkheid weer mooi samenkwamen.
We zijn blij dat Mirjam Foekema op 27 september aanwezig is bij Auteursfestival | Editie 2 in Kasteel Maurick in Vught.
Mijn verhalen vinden soms precies de juiste plek om verteld te worden.
n humor en levenswijsheid. Aan de zorgverleners die met hart en ziel klaarstaan. Aan de kleine momenten die zelden het daglicht zien, maar des te meer betekenis hebben.
De foto op de voorzijde is gemaakt door Richard, mijn man, tijdens een waardevolle fotoshoot met een geliefde bewoner uit het woonzorgcentrum. Een intiem en vertrouwd moment waarin privé, zorg en verbinding samenkwamen. Het eindresultaat? Drie prachtige kaftfoto’s voor mijn Pareltjesserie.
Toen mijn manuscript klaar was, ging het naar twee belangrijke mensen: eerst naar de redacteur, daarna naar Bureau Communicatie van het ziekenhuis. Twee verschillende petten, twee verschillende blikken.
Vandaag spreek ik een dochter tijdens een heteroanamnese over haar moeder. Een van de standaardvragen is wat patiënte voor werk heeft gedaan. “Mijn moeder was telefoniste van 008,” zegt ze. Terwijl ik dit opschrijf, realiseer ik mij dat ’telefoniste van 008′ inmiddels een vergeten beroep is geworden. Een echo uit een analoog tijdperk dat de meeste jongere mensen niet zullen herkennen. Het roept bij mij in elk geval een nostalgisch gevoel op: een tijd waarin informatie nog via menselijke stemmen werd doorgegeven, telefoons aan muren hingen en verbinding écht iets tastbaars was.
Een pareltje in mijn spreekkamer!
