Alweer deel 3 van mijn verhalen uit het nieuwe boek
Een klein gebaar, een groot verschil 
Soms zijn het juist de eenvoudige dingen die een wereld van verschil maken. Een klok, een geruststellend woord, een stukje regie terugvinden.
Soms zijn het juist de eenvoudige dingen die een wereld van verschil maken. Een klok, een geruststellend woord, een stukje regie terugvinden.Vandaag deel ik het bijzondere verhaal van een dame die haar angst wist te overwinnen met een simpel, maar waardevol hulpmiddel en de liefdevolle steun van haar dochter.
Lees mee en ontdek waarom de ouderdomsklok een plek verdient in onze spreekkamer en mevrouw een plekje in mijn boek!
Na een gesprek met de geriater, waarbij deze een mogelijke diagnose dementie heeft gesteld, is er een mogelijkheid voor een nagesprek met een geriatrie verpleegkundige. Die kan de diagnose toelichten zodat deze beter begrepen wordt, vertellen wat de gevolgen kunnen zijn, de mogelijkheid bieden om eventuele ontstane vragen alsnog te stellen, welke vervolgstappen er eventueel te zetten zijn en kan er voorzichtig een toekomstbeeld geschetst worden.
Vandaag hebben we bezoek van een spraakzame dame die goed kan verwoorden waar ze het meest angstig van wordt. Ze vertelt aan het begin van het gesprek dat ze op een dag wakker werd en de dag niet meer wist. Ze vertelt ook dat ze niet in staat was om te bedenken hoe daarachter te komen. In paniek heeft ze haar dochter gebeld, die haar heeft weten gerust te stellen. De dochter heeft haar toen een prachtig kado gegeven: ‘een ouderdomsklok’ (een klok waarbij naast de tijd ook de dag, datum en jaar zichtbaar is). Mevrouw vertelt enthousiast dat zij nu iedere morgen opstaat en even op haar klok kijkt. En het helpt echt.
Superfijn om te horen dat hulpmiddelen worden gebruikt en ook echt een meerwaarde hebben.
Met mevrouw en haar dochter proberen we te kijken wat er van het gesprek met de geriater, twee weken geleden, is blijven hangen. Met enige hulp weet zij flarden van dit gesprek te herhalen. Ze weet de persoon te omschrijven, maar tot een diagnose komt zij niet. ‘Weet je wat ik nu het ergste vond?’ Er valt een korte stilte… ‘Dat ik soms de dag niet meer wist. En dan moest ik haar bellen om dat te vragen. Weet u, ik heb van haar nu een mooie klok gekregen. En nu hoef ik haar niet meer te bellen!’ We vragen even door op het verhaal van mevrouw: ‘Bent u nu minder angstig?’ Mevrouw antwoordt: ‘Ja, als ik nu wakker word groet ik eerst de klok en zie ik gelijk welke dag het is!’ Wij constateren een goed functionerend ochtendritueel.
We pakken het gesprek weer op om zo toch onze belangrijke punten te kunnen bespreken. We adviseren een casemanager dementie, zodat er altijd iemand te bereiken is met veel ervaring met mensen met dementie, die te allen tijde kan helpen met uitdagingen die zich in de toekomst zeker zullen gaan voordoen. ‘Een casemanager heeft, net als uw dochter met de ‘ouderdomsklok’, voor veel uitdagingen een idee om u daarmee te helpen.’
Mevrouw knikt en lijkt te begrijpen wat de bedoeling is met het inzetten van een casemanager. We geven hierin mevrouw de ruimte en het gesprek valt enkele seconden stil. Mevrouw begint weer te praten: ‘Ja, weet je, zo’n klok is toch echt zo fijn! Dat had ik nog niet verteld, toch?’ Mijn collega reageert: ‘U vertelde dat u dit zo fijn vond en hierdoor niet meer angstig bent als u de dag niet meer weet. Want daar heeft u nu de klok voor gekregen.’ Mevrouw knikt lachend en legt haar hand op de arm van haar dochter: ‘Zo fijn dat ze met mij meedenkt!’
We ronden het nazorggesprek af en geven nog wat foldertjes mee voor thuis. Mevrouw en dochter staan op om hun jas aan te trekken. We zien mevrouw kijken naar onze reguliere klok welke in de spreekkamer hangt. We zien de trigger naar haar verhaal. We konden erop wachten… ‘Als je nu niet meer weet welke dag het is…, mijn dochter heeft daar een mooie klok voor gekocht waar ook de dag en datum opstaat. Dat is toch zo fijn!’ We trekken gezamenlijk de conclusie dat de dochter als casemanager dementie bij ons moet komen werken en mevrouw als verkoopster bij het bedrijf van de ‘ouderdomsklok’ om deze aan de man te brengen.
Lieve dame, als er in onze spreekkamer iemand komt die aangeeft angstig te zijn omdat zij de dag niet meer weten, zullen we met net zoveel passie als u de ‘ouderdomsklok’ aanbevelen!
Magische ontmoeting
Ouderen, een prachtige doelgroep die echte aandacht verdient.
Mijn schrijverspad begon met Van persoonlijkheid naar dementie (2018), uitgebracht op Wereld Alzheimerdag. Een boek over Roy welke ik samen met zijn echtgenote en dochter heb geschreven. Dit boek is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar niet alle stadia zijn exact zoals hij ze zelf heeft meegemaakt. Ik heb mijn eigen ervaring en kennis als uitgangspunt gebruikt om een compleet beeld te schetsen van dementie in al zijn facetten, van de eerste signalen tot de impact op naasten.
Gisteren was ik te gast bij een bijeenkomst voor casemanagers in opleiding, georganiseerd door de 
Schrijven is zoveel meer dan woorden op papier zetten. Het is een reisāeen proces vol inspiratie, twijfel, doorzettingsvermogen en verfijning.
Na enige vertraging is het eindelijk zover, een boek vol bijzondere momenten, inzichten en verhalen die laten zien hoe krachtig gesprekken en echte verbindingen kunnen zijn. In een wereld waarin alles snel gaat en digitale communicatie de norm is, blijven Ć©chte gesprekken een onmisbare bron van contact, verdieping en menselijkheid.
Gisteravond doken we tijdens het Franciscus diep in de StoĆÆcijnse filosofie. Een eeuwenoude levenswijze die nog steeds verrassend relevant is.