mirjamfoekema

Voorverkoop gestart!

25 augustus 2025 mirjamfoekema Uncategorized

Vorige week opende ik een doos die voor mij veel meer was dan karton. Binnenin lag de proefdruk van mijn derde boek: Pareltjes uit mijn spreekkamer. Een bundel vol verhalen, ontstaan in mijn spreekkamer. Gesprekken met oudere patiënten op de polikliniek geriatrie in het ziekenhuis.

Patiënten die ik ontmoet op een kwetsbaar moment in hun leven. Door écht contact te maken op zulke momenten, ontstaan er gesprekken over uiteenlopende onderwerpen. Soms raken ze aan het ziektebeeld, maar vaak gaan ze er ver buiten. Herinneringen, levensvragen, kleine pareltjes van menselijkheid—alles komt voorbij.

Dank aan Brave New Books! Het is de uitgeverij waarbij ik veel zelf mag doen, en dat is precies wat ik wilde. Het boek is volledig uitgegeven zoals ik het voor ogen had. Zij verzorgen de uiteindelijke druk, leveren mijn voorraad en zorgen dat bestellingen via andere kanalen goed verlopen. Ook hebben ze de inhoud van het eBook voor mij vormgegeven, zodat lezers met een e-reader mijn boek kunnen lezen.

📖 Vanaf vandaag kun je het boek alvast in de voorverkoop bestellen—voor wie leest op papier.

📬 Bestellen kan via www.mirjamfoekema.nl (via het contact-/bestelformulier) of door een mail te sturen naar mirjamfoekema@gmail.com. Elke bestelling via deze weg wordt persoonlijk gesigneerd én voorzien van een boekenlegger.

📦 Levering vanaf 1 oktober 2025

💶 Prijs: €18,50 (excl. verzendkosten)

📱 En vanaf 1 oktober 2025 is Pareltjes uit mijn spreekkamer ook verkrijgbaar als eBook—voor wie leest op een scherm. Verkrijgbaar via alle grote webshops, boekenhandels én via Kobo.

💻 Te koop voor slechts €4,99

Nieuw boek, nieuwe kaft

18 augustus 2025 mirjamfoekema Uncategorized

De foto op de voorzijde is gemaakt door Richard, mijn man, tijdens een waardevolle fotoshoot met een geliefde bewoner uit het woonzorgcentrum. Een intiem en vertrouwd moment waarin privé, zorg en verbinding samenkwamen. Het eindresultaat? Drie prachtige kaftfoto’s voor mijn Pareltjesserie.
Haar hand in de mijne, een moment van echte verbinding. Geen pose, maar een gebaar dat onze werkrelatie symboliseert en de essentie van deze boekenserie weerspiegelt.

De polikliniek geriatrie is een plek waar ouderen van 70 jaar en ouder komen voor onderzoek en advies. Ze wandelen het ziekenhuis binnen, soms zelfstandig, soms met een hulpmiddel. Deze derde foto uit de shoot bleek zó treffend te passen bij die setting: onderweg, in beweging, met een verhaal dat wacht om verteld te worden. Zonder toen te weten wat ik allemaal zou gaan schrijven, bleek dit beeld later zó passend. Soms moeten dingen gewoon zijn zoals ze zijn of gebeuren met een reden.

📸 En nieuw boek, nieuwe profielfoto.
Ik ben geen fotomodel. Sterker nog, ik voel me meestal wat ongemakkelijk voor de camera. Maar deze keer voelde het anders. Monique, fotograaf én collega medische fotografie in het ziekenhuis, wist precies hoe ze me moest vastleggen. Met humor, rust en oog voor wie ik écht ben.

Een boek dat zich afspeelt in het ziekenhuis, gemaakt door mensen die daar zelf werken. Dat voelt zó kloppend. En ook deze foto is onderdeel geworden van dat verhaal.

Rimpels en oneffenheden mogen gezien worden, ook die maken wie ik ben. Rimpels zijn geen imperfecties, maar bladzijdes uit mijn levensverhaal. Ik draag ze met trots. Ze legde me vast zoals ik ben: schrijver, zorgverlener, puur natuur.

Richard en Monique, dank voor jullie expertise rondom de beeldvorming voor dit boek. Dit maakt het helemaal af!

🗓️ Voorverkoop start op 25 augustus. Een bundel vol verhalen van de polikliniek geriatrie: over kwetsbaarheid, humor, verlies en onverwachte kracht. Wil je als eerste een exemplaar bemachtigen? Zet 25 augustus in je agenda.

11 augustus 2025 mirjamfoekema Uncategorized

Toen mijn manuscript klaar was, ging het naar twee belangrijke mensen: eerst naar de redacteur, daarna naar Bureau Communicatie van het ziekenhuis. Twee verschillende petten, twee verschillende blikken.

De redacteur boog zich over de taaltechnische kant: zinnen, spelling, stijl. Bureau Communicatie keek mee vanuit hun rol als bewaker van inhoudelijke afspraken en externe communicatie.

Op 24 juli kreeg ik het volledige manuscript van Pareltjes uit mijn spreekkamer terug van mijn redacteur. Mijn Nederlands is misschien niet perfect, maar ik heb wél mooie verhalen te delen. Gelukkig zijn er altijd mensen om me heen die mijn krabbels weten om te toveren tot een leesbaar geheel.

Ik krijg mijn teksten altijd rood gekleurd terug. Je weet wel, zoals vroeger op de lagere school, wanneer je hoopte op een krul maar een heleboel rode strepen kreeg. En eerlijk? Ik moet er vaak om lachen. Want achter al die correcties zit geen kritiek, maar pure zorg. Zorg om mijn woorden helder te maken, zonder ze glad te strijken. Het is een kunst op zich: teksten zo aanpassen dat ze taalkundig kloppen, zonder dat de toon en het karakter van mijn verhalen verloren gaan. Elk hoofdstuk draagt een stukje van mijn ervaring, mijn verwondering, mijn betrokkenheid.

En nu is het moment daar: de laatste check voordat het écht de wereld in mag.

Op 8 augustus kreeg ik ook groen licht van Bureau Communicatie. Geen weerstand verwacht, maar het blijft spannend. Want dit boek is méér dan een verzameling verhalen. Het is een inkijkje in de menselijke kant van de zorg. Persoonlijk, kwetsbaar, eerlijk. Verhalen die niet alleen plaatsvinden in ons ziekenhuis, maar letterlijk uit mijn spreekkamer komen.

Lizzy en Jasja, dank voor jullie warme zorg rondom mijn nieuwe verhalenbundel.

Ik voel een mix van trots en zenuwen. Want zodra dit manuscript wordt goedgekeurd, is er eigenlijk geen weg meer terug. Dan gaan de woorden hun eigen weg: naar lezers, collega’s, patiënten, nieuwsgierigen.

Zojuist heb ik mijn manuscript geüpload in de macro van het boek op de website van de uitgeverij. Het staat nu officieel in het systeem, klaar om verder vorm te krijgen.

Van de week volgt de fotoshoot, waarmee ook mijn nieuwe profielfoto wordt toegevoegd. En dan… dan vraag ik de proefdruk aan. Het moment waarop mijn verhalen voor het eerst tastbaar worden. Pareltjes uit mijn spreekkamer komt steeds dichterbij — en ik kan niet wachten om het met jullie te delen.

008: Een telefoonlijn naar menselijkheid

7 augustus 2025 mirjamfoekema Uncategorized

Vandaag spreek ik een dochter tijdens een heteroanamnese over haar moeder. Een van de standaardvragen is wat patiënte voor werk heeft gedaan. “Mijn moeder was telefoniste van 008,” zegt ze. Terwijl ik dit opschrijf, realiseer ik mij dat ‘telefoniste van 008’ inmiddels een vergeten beroep is geworden. Een echo uit een analoog tijdperk dat de meeste jongere mensen niet zullen herkennen. Het roept bij mij in elk geval een nostalgisch gevoel op: een tijd waarin informatie nog via menselijke stemmen werd doorgegeven, telefoons aan muren hingen en verbinding écht iets tastbaars was.

Lang voordat zoekmachines bestonden, was er de geruststellende stem van telefoniste 008. Vanuit een stille werkruimte, omgeven door rinkelende lijnen, krakende bureaustoelen en rijen vergeelde telefoonboeken, zat zij paraat. Telefonistes werkten vaak met een hoofdtelefoon met één oorschelp en een microfoon die aan een frame of band bevestigd was. Deze apparaten waren bedoeld om handsfree te kunnen werken, zodat ze tegelijkertijd konden luisteren, spreken en informatie opzoeken in fysieke telefoonboeken.

Met zorgvuldig aangeleerde etiquette gaf ze met precisie en geduld telefoonnummers door aan heel Nederland. Of je nu een kapper zocht in Groningen, een tandarts in Tilburg, een hotel in Maastricht of gewoon de achternaam van de buurvrouw was vergeten: één belletje naar 008 en je werd geholpen. Geen onpersoonlijke database, maar een menselijke stem die luisterde, vroeg door, en in veel gevallen zelfs de naam correct wist te spellen zonder dat je het hoefde te zeggen.

Dit was de tijd waarin de telefoon nog met een krullend snoer aan de muur hing en mobieltjes nog niet bestonden. Het draaien van een nummer betekende dat je jouw vinger in een draaischijf moest steken, nummer voor nummer moest draaien. In huis lagen de Gouden Gids en het regionale telefoonboek klaar, dik als een volledig boekwerk. En op iedere straathoek stond een telefooncel , in het zogenaamde telecom-groen (grijs-groen), met veel glas en een robuuste uitstraling. Dit model werd vanaf 1965 het herkenbare gezicht van openbare telefonie in Nederland. Binnen deze cellen, tussen plexiglas muren en een broekzak vol met muntjes, zocht je je weg in de lokale telefoonklapper, een stevig ingebonden naslagwerk waarin plaatselijke nummers netjes gerangschikt stonden.

In een wereld zonder swipe of scroll bracht de 008-telefoniste verbinding. Letterlijk én figuurlijk. Zij was het kalme middelpunt van een tijdperk waarin communicatie nog met aandacht gebeurde en informatie een warme stem had. In onze huidige maatschappij, waar berichten in milliseconden verstuurd worden en algoritmes ons gedrag voorspellen, herinnert haar rol ons aan de waarde van menselijke nabijheid en gerichte aandacht.

Dienstverlening was toen al geen abstract proces, maar een persoonlijk moment van contact: een stem die luisterde, verbond en soms troost bood. Persoonlijk contact is geen luxe, het is de lijm die vertrouwen, empathie en samenwerking mogelijk maakt. Misschien vraagt onze digitale samenleving niet om méér technologie, maar juist om technologie die ons menselijker laat zijn, met ruimte voor aandacht, warmte en verbinding, zoals ooit een telefoniste die letterlijk en figuurlijk mensen met elkaar verbond.

Dat ene specifieke moment van echte verbinding: Een pareltje in mijn spreekkamer!

5 augustus 2025 mirjamfoekema Uncategorized

Alweer deel 4 van mijn verhalen uit het nieuwe boek.

Dat ene specifieke moment van écht contact maken 💛🕊️ Soms gebeurt het ineens: een moment van echte verbinding, waarin spanning verdwijnt en iemand zich écht gezien voelt.

Vandaag deel ik het verhaal van een kwetsbare dame, haar bezorgde dochter en een gesprek dat begon in onzekerheid, maar eindigde met een glimlach.

Lees mee en ontdek waarom dit een pareltje in mijn spreekkamer was!

Een pareltje in mijn spreekkamer!

Een heteroanamnese is een gesprek met een naaste ter voorbereiding op het gesprek van de patiënt met de geriater. Vervolgens worden er diverse tests afgenomen door een verpleegkundig specialist.
Na dit voortraject komt de patiënt bij mij op gesprek voor de nazorg. Vandaag heb ik een gesprek met een zeer betrokken dochter, waarbij mijn nieuwsgierigheid gewekt wordt naar de patiënte zelf. Ik zie geen foto in het dossier, dus ik moet het hebben van de verbale omschrijving die ik van haar dochter krijg én mijn eigen fantasie.

Het verhaal wat ik hoor klinkt zorgelijk! Het betreft hier een zeer kwetsbare 80-jarige dame met een overbelast mantelzorgsysteem. De schreeuw om hulp is groot. Ik doe wat ik kan ter voorbereiding op het inzetten van hulp. Op dit moment is de wachtlijst lang en duurt het ongeveer 7 maanden voordat er een casemanager dementie beschikbaar is. Na een paar telefoontjes heb ik gelukkig iemand gevonden die al heel snel mevrouw zou kunnen bezoeken.

En dan is het wachten op mijn ontmoeting met deze mevrouw…

We zijn ongeveer twee weken verder en ik ontmoet mevrouw en dochter in de wachtkamer. Met de dochter heb ik al kennis gemaakt, maar mevrouw zie ik nu voor het eerst. Ze voldeed volledig aan mijn beeld; een dame van Surinaamse afkomst met een heel lief gezicht. Mevrouw zit, enigszins voorovergebogen, in een rolstoel. Terwijl ik naar mevrouw en dochter loop, zie ik dat mevrouw meteen naar haar dochter draait en vriendelijk zegt. ‘Jij moet alle vragen maar beantwoorden, hoor!’ De dochter legt mij kort uit dat haar moeder erg gespannen is en dat ik het gesprek maar met haar moet voeren. Voor mij is dit prima. Ik kijk nog eens naar mevrouw en zie inderdaad een enorme spanning in haar gehele lijf, onrustig zit ze aan haar kleding te plukken, wat heen en weer te wiebelen in haar rolstoel en schichtig om zich heen kijken.

Ik begin mijn gesprek met uit te leggen wie ik ben, wat ik ga doen en wat ik vooral…. níet ga doen. Ik ga geen testen meer afnemen of moeilijke vragen stellen, ik ga meedenken over hoe nu verder. Ik beantwoord de vragen die de dochter van mevrouw voor mij heeft. Ik richt af en toe het gesprek naar mevrouw, maar stel haar geen vragen. Ondanks dat ik mijn gesprek zo nu en dan naar haar richt durft ze mij niet aan te kijken.

Na een minuut of tien zegt mevrouw ineens uit het niets heel zachtjes: ‘Mag ik misschien ook iets vragen?’ Er volgt oogcontact! ‘Maar natuurlijk mag u iets vragen, graag zelfs!’ De sfeer tijdens het gesprek voelt blijkbaar dusdanig veilig en ontspannen dat mevrouw het aandurft zelf ook vragen te stellen. Er volgt echter geen vraag, maar een uitleg…

‘Toen ik bij die zuster (mevrouw bedoelt de verpleegkundig specialist) was vroeg zij heel veel. Ze stelde heel veel vragen waar ik vaak het antwoord niet op wist. Ik ga achteruit, dat weet ik, maar dat het zo erg was, was heel emotioneel en confronterend. Het lag niet aan die zuster, hoor, maar die testen waren gewoon heel moeilijk!’

Geheugentesten als deze afnemen is ons dagelijks werk, maar soms worden we weer even met de neus op de feiten gedrukt. Voor de patiënt zijn de testen naar en zeer confronterend. Echter is het wel noodzakelijk om een goed beeld te krijgen waar het in het hoofd precies misgaat.
Als ik dit mevrouw vertel begrijpt mij maar al te goed.
‘Dus ze weet nu precies waar het misgaat? Ik heb dus dementie. Is daar wat aan te doen?’
Ik moet haar teleurstellen en melden dat we dementie helaas nog niet kunnen genezen.
‘We kunnen alleen met u meedenken en u gaan begeleiden, zodat we verdere achteruitgang een beetje kunnen terugduwen. Daarvoor krijgt u een casemanager toegewezen, een steuntje in de rug voor u, maar ook voor uw dochter.’

Na een kort nadenkmomentje zegt mevrouw: ‘Ik vind alles goed als ze maar niet meer zulke moeilijke vragen gaat stellen. Moet ik al die vragen nog een keer doen?’
Daarin kan ik haar wel geruststellen. ‘Nee, dat hoeft niet meer. We hebben een diagnose waar we mee verder kunnen. Een nieuwe test zou uitwijzen wat we mogelijk al weten, namelijk dat u langzaam achteruitgaat. We gaan u daar dan ook niet meer mee plagen!’

Direct zie ik het laatste restje spanning uit haar lichaam verdwijnen en er verschijnt een mooie en ontspannen glimlach op haar lieve gezicht. Mevrouw maakt hierna actief deel uit van het gesprek en stelt nog wat vragen of heeft een opmerking.
Prachtig, wat een mooie omslag in ons contact!

Helaas is dit nazorggesprek ook ons laatste gesprek op de poli Geriatrie. Hierna zal de inmiddels betrokken casemanager dementie mevrouw en dochter zo goed mogelijk gaan begeleiden.

Verhaal ook gepubliceerd in DementieVisie

Dat ene onvergetelijke gesprek: De ouderdomsklok

14 juli 2025 mirjamfoekema Uncategorized

Alweer deel 3 van mijn verhalen uit het nieuwe boek

Een klein gebaar, een groot verschil

Soms zijn het juist de eenvoudige dingen die een wereld van verschil maken. Een klok, een geruststellend woord, een stukje regie terugvinden.

Vandaag deel ik het bijzondere verhaal van een dame die haar angst wist te overwinnen met een simpel, maar waardevol hulpmiddel en de liefdevolle steun van haar dochter.

Lees mee en ontdek waarom de ouderdomsklok een plek verdient in onze spreekkamer en mevrouw een plekje in mijn boek!

Na een gesprek met de geriater, waarbij deze een mogelijke diagnose dementie heeft gesteld, is er een mogelijkheid voor een nagesprek met een geriatrie verpleegkundige. Die kan de diagnose toelichten zodat deze beter begrepen wordt, vertellen wat de gevolgen kunnen zijn, de mogelijkheid bieden om eventuele ontstane vragen alsnog te stellen, welke vervolgstappen er eventueel te zetten zijn en kan er voorzichtig een toekomstbeeld geschetst worden.

Vandaag hebben we bezoek van een spraakzame dame die goed kan verwoorden waar ze het meest angstig van wordt. Ze vertelt aan het begin van het gesprek dat ze op een dag wakker werd en de dag niet meer wist. Ze vertelt ook dat ze niet in staat was om te bedenken hoe daarachter te komen. In paniek heeft ze haar dochter gebeld, die haar heeft weten gerust te stellen. De dochter heeft haar toen een prachtig kado gegeven: ‘een ouderdomsklok’ (een klok waarbij naast de tijd ook de dag, datum en jaar zichtbaar is). Mevrouw vertelt enthousiast dat zij nu iedere morgen opstaat en even op haar klok kijkt. En het helpt echt.

Superfijn om te horen dat hulpmiddelen worden gebruikt en ook echt een meerwaarde hebben.

Met mevrouw en haar dochter proberen we te kijken wat er van het gesprek met de geriater, twee weken geleden, is blijven hangen. Met enige hulp weet zij flarden van dit gesprek te herhalen. Ze weet de persoon te omschrijven, maar tot een diagnose komt zij niet. ‘Weet je wat ik nu het ergste vond?’ Er valt een korte stilte… ‘Dat ik soms de dag niet meer wist. En dan moest ik haar bellen om dat te vragen. Weet u, ik heb van haar nu een mooie klok gekregen. En nu hoef ik haar niet meer te bellen!’ We vragen even door op het verhaal van mevrouw: ‘Bent u nu minder angstig?’ Mevrouw antwoordt: ‘Ja, als ik nu wakker word groet ik eerst de klok en zie ik gelijk welke dag het is!’ Wij constateren een goed functionerend ochtendritueel.

We pakken het gesprek weer op om zo toch onze belangrijke punten te kunnen bespreken. We adviseren een casemanager dementie, zodat er altijd iemand te bereiken is met veel ervaring met mensen met dementie, die te allen tijde kan helpen met uitdagingen die zich in de toekomst zeker zullen gaan voordoen. ‘Een casemanager heeft, net als uw dochter met de ‘ouderdomsklok’, voor veel uitdagingen een idee om u daarmee te helpen.’

Mevrouw knikt en lijkt te begrijpen wat de bedoeling is met het inzetten van een casemanager. We geven hierin mevrouw de ruimte en het gesprek valt enkele seconden stil. Mevrouw begint weer te praten: ‘Ja, weet je, zo’n klok is toch echt zo fijn! Dat had ik nog niet verteld, toch?’ Mijn collega reageert: ‘U vertelde dat u dit zo fijn vond en hierdoor niet meer angstig bent als u de dag niet meer weet. Want daar heeft u nu de klok voor gekregen.’ Mevrouw knikt lachend en legt haar hand op de arm van haar dochter: ‘Zo fijn dat ze met mij meedenkt!’

We ronden het nazorggesprek af en geven nog wat foldertjes mee voor thuis. Mevrouw en dochter staan op om hun jas aan te trekken. We zien mevrouw kijken naar onze reguliere klok welke in de spreekkamer hangt. We zien de trigger naar haar verhaal. We konden erop wachten… ‘Als je nu niet meer weet welke dag het is…, mijn dochter heeft daar een mooie klok voor gekocht waar ook de dag en datum opstaat. Dat is toch zo fijn!’ We trekken gezamenlijk de conclusie dat de dochter als casemanager dementie bij ons moet komen werken en mevrouw als verkoopster bij het bedrijf van de ‘ouderdomsklok’ om deze aan de man te brengen.

Lieve dame, als er in onze spreekkamer iemand komt die aangeeft angstig te zijn omdat zij de dag niet meer weten, zullen we met net zoveel passie als u de ‘ouderdomsklok’ aanbevelen!

Die ene bijzondere patiënte: De paradijsvogel

7 juli 2025 mirjamfoekema Uncategorized

Een paradijsvogel op mijn spreekuur 🎨🕊️ Sommige patiënten vragen een unieke benadering. Een gesprek dat buiten de standaard kaders valt en juist daardoor onvergetelijk wordt.

Vandaag deel ik het verhaal van een bijzondere vrouw: een kunstenares met een eigen visie, een enorme levenslust en een manier van denken die verrast.

Lees mee en ontdek waarom zij écht een paradijsvogel is!

Een paradijsvogel op mijn spreekuur

Soms is het maken van afspraken met patiënten een moeizaam proces. Het nakomen van afspraken is dan soms ook een uitdaging. De feitelijke invulling van deze afspraken zijn vaak heel bijzonder. Het overtuigen van deze patiënten vraagt heel veel creativiteit. Soms worden deze patiënten beschreven als ‘vreemde eend’, omdat er een zeer patiëntgebonden benadering wordt gevraagd voor het maken en invullen van afspraken, welke vaak niet overeenkomen met het gebruikelijke traject. Ik vind deze populatie patiënten juist geweldig, dit is hét recept voor mooie, en meestal hele bijzondere gesprekken.

Vandaag heb ik zo’n bijzonder gesprek! Ik heb een nazorggesprek na een diagnose ‘beginnende dementie’. Tijdens het maken van die afspraak gaf mevrouw aan: ‘Ik heb geen nazorggesprek nodig, het gaat namelijk goed met mij. En ik kom er zeker niet speciaal voor naar het ziekenhuis.’ ‘Mag de geriatrieverpleegkundige u dan misschien bellen?’ Gelukkig bleek dit wel een goede optie. Ik heb vooraf al rekening gehouden met voldoende tijdsruimte, zodat tijdsdruk mijn gesprek niet zou beïnvloeden.

De telefoon gaat over…

Een vriendelijke welbespraakte stem, absoluut passend bij de foto uit het patiëntendossier, klinkt door de telefoon. Al snel neemt mevrouw de regie in het telefoongesprek. ‘Je kent mij niet, dus ik zal even vertellen wie ik ben!’ Belangstellend luister ik naar haar verhaal. Zij is beeldend kunstenares en werkt het liefst met naakte modellen; die zijn puur en kunnen niets verbergen. Het werken met deze modellen stimuleert haar om vanuit haar gevoel kunstwerken te maken. Het prikkelt haar creativiteit wat altijd smaakt naar meer. Zelfs met haar inmiddels 83 jaar is zij nog steeds actief.

Mevrouw vertelt dat zij het beste gedijt in haar eigen kringen. M.a.w.: kunstenaars onder elkaar begrijpen elkaar het beste. Daarnaast voelt zij zich thuis begrepen, veilig en vrij. Dat is fijn, want wie wil dit niet? Het is aan ‘gewone’ mensen niet uit te leggen dat het denkproces van een kunstenaar dusdanig creatief is, dat dit ook merkbaar is in hun visie op de maatschappij, de wereld, maar ook op eigen functioneren en zorgvraag.

Op mijn vraag ‘Hoe gaat het nu met u na zo’n vervelende diagnose?’ komt er een zeer uitgebreid antwoord. Het verhaal gaat enigszins van hak op de tak, maar in de kern geeft ze aan dat een diagnose dementie haar, voor haar gevoel, tot een monster heeft gemaakt. Een bijzondere woordkeuze, maar het maakt haarfijn duidelijk hoe zij zich voelt. Ik heb haar hulp aangeboden, maar deze hulp accepteert ze alleen als die personen bij haar thuis komen, of het via de telefoon kunnen bieden en… ze dus haar eigen regie zal behouden!

Kunstzinnige activiteiten geven haar een zinvolle dagbesteding. Deze activiteiten samen met gelijkgestemden geven waardevolle sociale contacten en prachtige gesprekken. Dit geeft haar absoluut kwaliteit van leven. Nu is het de kunst aan zorgmedewerkers om haar heen, om met elkaar te verkennen hoe men dit soort bijzondere mensen van een goede en passende zorg kunnen voorzien.

Volgens afspraak bel ik na ons gesprek ook nog even met haar broer, de eerste contactpersoon uit het dossier. Na een update van mijn kant zegt hij: ‘Ondanks dat mijn zus er een zeer bijzondere manier van leven op nahoudt, wat zo nu en dan een echte uitdaging oplevert, is zij echt een prachtig mens waar ik nog iedere dag heel veel van leer. De verpleging noemde haar een paradijsvogel. Ik denk dat dat de enige goede beschrijving is. Mijn zus is een bijzondere paradijsvogel!’

#MooiMens #PrachtigeDoelgroep #Geriatrieverpleegkundige #PassieVoorZorg #PoliGeriatrie #Dementie #Ouderenzorg #Paradijsvogel #Kunstenares #Schrijver #NieuwBoek #Pareltje #Spreekuur #MooieGesprekken #Auteur #UpdateMaandag

Die ene magische ontmoeting

30 juni 2025 mirjamfoekema Uncategorized

Zinderende zomer… en toch denk ik aan de winter! ☀️🎄 Met 30 graden zou je niet verwachten dat ik nu al in kerststemming ben. Maar sommige ontmoetingen blijven je bij—en zetten je even in een heel andere tijd. Vandaag, tijdens #UpdateMaandag op weg naar 1 oktober, deel ik het bijzondere verhaal van een patiënt die mij verraste én een grote glimlach op mijn gezicht bracht. Lees mee en ontdek waarom ik nú al zin heb in kerst!

Magische ontmoeting

Tijdens de voorbereiding van mijn spreekuur stuit ik op een foto in het patiëntendossier van een patiënt die vandaag gaat komen. Qua uitstraling heb ik al een beeld van hem en de man ook al een beroep aangemeten, al kon ik er op dit moment nog geen vinger opleggen.

Bij binnenkomst in de spreekkamer blijkt deze 80-jarige meneer, een hele grote man te zijn, stevig gebouwd met een buikje. Prachtig grijs haar, een mooie lange baard en hele dikke wenkbrauwen. De pretogen met flinke lachrimpels en het blosje op de wangen achter de bril maken het plaatje echt compleet.

Er volgt een aangenaam gesprek, waarbij ook het werk wat meneer gedaan heeft ter sprake komt. Hij vertelt dat hij een kind uit een gezin van 12 is. En dat het in die tijd heel normaal was dat je snel ging werken om financieel bij te dragen om zo het gezin draaiende te houden. Als 12-jarige jongen moest hij gaan werken en begon hij als schillenjongen(boer). Dat betekende met een houten kar langs de deuren, hard roepen dat je eraan kwam, om op die manier dan emmertjes met bijvoorbeeld aardappelschillen op te halen. Deze werden dan weer gekookt en uiteindelijk gevoerd aan de varkens op de boerderij. Die houten kar was dus eigenlijk zoals de huidige groene kliko. Daarna is hij gaan werken als bijrijder op de vrachtwagen. En later als chauffeur op een oliewagen en op zeer grote vrachtwagens. Het opladen van materiaal ging toen over het algemeen zonder hulpmiddelen zoals liften en palletwagens, gewoon met eigen (in het geval van mijn patiënt met hele grote) handen en spierkracht. De laatste jaren van zijn werkzame leven heeft hij rioleringen gereinigd voor de gemeente. Kortom, altijd zwaar werk gedaan en nooit stil gezeten.

Ik vraag hem wat hij nu nog doet om zijn tijd een beetje te vullen… Hij verzekert mij ervan dat hij nog steeds tijd te kort komt! Hij staat nog steeds regelmatig met diverse kramen op de rommelmarkt, inclusief het neerzetten en opruimen van de kramen zelf. En….

(nu komt het)

… in de kerstperiode is hij nog altijd Kerstman op scholen, in lokale verzorgingshuizen en andere organisaties die hem inhuren. Yes, ik wist het gewoon!!! Ik heb dé Kerstman in burger in mijn spreekkamer. Geef deze man een mooi rood pak aan, een kerstmuts op, een arrenslee onder zijn billen en het plaatje is echt compleet!

Aan het einde van het gesprek zeg ik: ‘Meneer R, uhhh Kerstman, ik wens u nog een fijne dag.’ Ik zie hem breedlachend mijn spreekkamer uitlopen, de gang in. Zonder om te kijken steekt hij nog even zijn hand op en zwaait nog even zoals alleen een kerstman dat doet. En ik hoor hem roepen: ‘Ho Ho Ho!’ Mijn dag kan niet meer stuk! Nu al zin in de kerst… even geduld nog, het is pas november.

De essentie van mijn Pareltjes serie

16 juni 2025 mirjamfoekema Uncategorized

Ouderen, een prachtige doelgroep die echte aandacht verdient.

Ouderen, waar ze zich ook bevinden, ze vragen eigenlijk allemaal hetzelfde: oprechte aandacht en een goed gesprek. Dit zie ik niet alleen tijdens mijn werk in het ziekenhuis, maar ook in het dagelijks leven, bijvoorbeeld in de supermarkt of op straat. Waar ik ouderen ook tegenkom, merk ik hun grote behoefte aan menselijk contact. Dit lijkt te groeien naarmate ze ouder worden.

Uit onderzoek blijkt dat sociale netwerken van ouderen vaak kleiner worden door het verlies van dierbaren, gezondheidsproblemen en verminderde mobiliteit. Dit maakt betekenisvolle gesprekken des te belangrijker. Terwijl hun sociale kring krimpt, neemt hun behoefte aan diepgaande gesprekken en echte verbinding juist toe.

Dit besef loopt als een rode draad door mijn werk.

In Pareltjes uit de ouderenzorg liet ik zien hoe waardevol het werk in de ouderenzorg is, vol warme en bijzondere momenten, maar ook met de uitdagingen die het vak kent.

Pareltjes van de Geriatrische Trauma Unit gaf een inkijkje in de zorg binnen het ziekenhuis, waarin verpleging en persoonlijke gesprekken samenkomen.

En nu, met Pareltjes uit mijn spreekkamer, belicht ik de gesprekken en verbindingen die ontstaan in de polikliniek, waar kwetsbare ouderen begeleiding krijgen in hun gezondheidsreis.

Ouderen hebben misschien minder mensen om zich heen naarmate ze ouder worden, maar hun behoefte aan echt contact maken, oprechte aandacht en een goed gesprek blijft groeien. In mijn werk en in mijn boeken staat de menselijke kant van de zorg centraal. Want echte verbinding kan voor hen het verschil maken. Dat is de essentie van mijn Pareltjes-serie.

Eerder uitgebrachte boeken 📚

9 juni 2025 mirjamfoekema Uncategorized

Mijn schrijverspad begon met Van persoonlijkheid naar dementie (2018), uitgebracht op Wereld Alzheimerdag. Een boek over Roy welke ik samen met zijn echtgenote en dochter heb geschreven. Dit boek is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar niet alle stadia zijn exact zoals hij ze zelf heeft meegemaakt. Ik heb mijn eigen ervaring en kennis als uitgangspunt gebruikt om een compleet beeld te schetsen van dementie in al zijn facetten, van de eerste signalen tot de impact op naasten.

Daarna volgde Pareltjes uit de ouderenzorg (2019), een eerbetoon aan de zorgverleners die dag in, dag uit met passie en toewijding voor ouderen zorgen. Dit boek verzamelt verhalen uit het verzorgingshuis, verpleeghuis en woonzorgcentrum, plekken waar ouderen niet alleen zorg ontvangen, maar ook hun levensverhalen en humor delen. Naast hartverwarmende momenten laat het boek ook de uitdagingen van de ouderenzorg zien. Want ondanks de druk op de sector blijft het een prachtig vak, vol menselijke verbindingen die soms klein lijken, maar een grote impact hebben.

Op het 5-jarig bestaan van de GTU verscheen Pareltjes van de Geriatrische Trauma Unit (2023), waarin ik mijn ervaringen vanaf een verpleegafdeling in het ziekenhuis heb verwerkt. Hier beschrijf ik warme, ontroerende en leerzame momenten tussen verplegend personeel en patiënten, verhalen die vaak verborgen blijven achter gesloten deuren, maar die de essentie van goede zorg prachtig illustreren.

Tijdens het schrijven van Pareltjes uit de ouderenzorg brak de coronatijd uit, en besloot ik mijn ervaringen vast te leggen in een aparte verhalenbundel: Een persoonlijke kijk op de coronatijd (2024). Dit boek is geen onderdeel van de Pareltjes-reeks, maar een intiem verslag van hoe ik de crisis beleefde, zowel als verpleegkundige in het ziekenhuis als privé. Naast indrukwekkende en confronterende gebeurtenissen waren er ook humoristische anekdotes en waardevolle ontwikkelingen die nog steeds hun invloed hebben.

En nu, op 1 oktober 2025, verschijnt mijn vijfde boek: Pareltjes uit mijn spreekkamer! Dit keer neem ik je mee naar de polikliniek Geriatrie, waar ik bijzondere gesprekken voer met kwetsbare ouderen en hun familieleden. Hier draait het niet alleen om medische zorg, maar ook om begeleiding op fysiek, mentaal en sociaal vlak. De polikliniek is een schakel tussen zorg en kwaliteit van leven, waardoor elk gesprek een diepere laag krijgt. Mooie persoonlijkheden, lieve patiënten, bezorgde familieleden, bijzondere gesprekken en ontroerende momenten. Dit boek geeft een unieke inkijk in de dynamiek van werken in de spreekkamer.

#Auteur #BoekInDeMaak #OprechteAandacht #PareltjesUitMijnSpreekkamer #PrachtigePersoonlijkheden #Geriatrieverpleegkundige #Boeklancering #1Oktober2025 #EchteGesprekken #Menselijkheid #HumorInDeZorg #Verbinden #ProffessioneelNetwerk #UpdateMaandag