Toen mijn manuscript klaar was, ging het naar twee belangrijke mensen: eerst naar de redacteur, daarna naar Bureau Communicatie van het ziekenhuis. Twee verschillende petten, twee verschillende blikken.

De redacteur boog zich over de taaltechnische kant: zinnen, spelling, stijl. Bureau Communicatie keek mee vanuit hun rol als bewaker van inhoudelijke afspraken en externe communicatie.

Op 24 juli kreeg ik het volledige manuscript van Pareltjes uit mijn spreekkamer terug van mijn redacteur. Mijn Nederlands is misschien niet perfect, maar ik heb wél mooie verhalen te delen. Gelukkig zijn er altijd mensen om me heen die mijn krabbels weten om te toveren tot een leesbaar geheel.

Ik krijg mijn teksten altijd rood gekleurd terug. Je weet wel, zoals vroeger op de lagere school, wanneer je hoopte op een krul maar een heleboel rode strepen kreeg. En eerlijk? Ik moet er vaak om lachen. Want achter al die correcties zit geen kritiek, maar pure zorg. Zorg om mijn woorden helder te maken, zonder ze glad te strijken. Het is een kunst op zich: teksten zo aanpassen dat ze taalkundig kloppen, zonder dat de toon en het karakter van mijn verhalen verloren gaan. Elk hoofdstuk draagt een stukje van mijn ervaring, mijn verwondering, mijn betrokkenheid.

En nu is het moment daar: de laatste check voordat het écht de wereld in mag.

Op 8 augustus kreeg ik ook groen licht van Bureau Communicatie. Geen weerstand verwacht, maar het blijft spannend. Want dit boek is méér dan een verzameling verhalen. Het is een inkijkje in de menselijke kant van de zorg. Persoonlijk, kwetsbaar, eerlijk. Verhalen die niet alleen plaatsvinden in ons ziekenhuis, maar letterlijk uit mijn spreekkamer komen.

Lizzy en Jasja, dank voor jullie warme zorg rondom mijn nieuwe verhalenbundel.

Ik voel een mix van trots en zenuwen. Want zodra dit manuscript wordt goedgekeurd, is er eigenlijk geen weg meer terug. Dan gaan de woorden hun eigen weg: naar lezers, collega’s, patiënten, nieuwsgierigen.

Zojuist heb ik mijn manuscript geüpload in de macro van het boek op de website van de uitgeverij. Het staat nu officieel in het systeem, klaar om verder vorm te krijgen.

Van de week volgt de fotoshoot, waarmee ook mijn nieuwe profielfoto wordt toegevoegd. En dan… dan vraag ik de proefdruk aan. Het moment waarop mijn verhalen voor het eerst tastbaar worden. Pareltjes uit mijn spreekkamer komt steeds dichterbij — en ik kan niet wachten om het met jullie te delen.